15. jan, 2018

Aarde channeling

(transcriptie van lezing gegeven door Pamela Kribbe ter gelegenheid van boekpresentatie “Ode aan de Aarde, Ode aan Jezelf, 2012 )

 

Lieve mensen,

 

Ik ben de stem van de aarde. Ik groet jullie allen. Met grote vreugde ben ik hier, bij jullie, in jullie, in alles wat je omgeeft. Er is een diepe band tussen jou en mij. Ik help jou je ziel gestalte te geven via je lichaam, via de materie. Samen voeren wij een dans op, een dans van hemel en aarde, een dans van ziel en lichaam.

 

Toch is deze dans nu voor velen een worsteling geworden, een strijd. Mens zijn is een strijd geworden. Dit doet mij verdriet. Er is in mij een diep verlangen om jou te ontvangen, met je samen te spelen in dit korte leven op aarde. Te dansen, te genieten, volledig tot bewustzijn te laten komen wie je in de kern bent: een ster van licht, een goddelijk wezen, hier gekomen om het avontuur van incarnatie aan te gaan. Je daalt af in mijn sfeer. Je neemt een lichaam aan van vlees en bloed. Waarom doe je dit?

 

Wat is het belang, de betekenis van dit avontuur?

Je doet dit uiteindelijk vanuit liefde. Vanuit liefde ben jij ooit geboren uit de schoot van God. Je bent begonnen aan een hele lange reis: jij als unieke ziel om te ontdekken, om alles te ervaren waar de schepping rijk aan is. Op deze lange reis heb je ooit gekozen om hier te komen. Je licht hier te laten stralen. En juist hier op deze planeet, op mij, de aarde, zijn zovele invloeden werkzaam. Ook invloeden die jou hebben ontmoedigd. Er is hier sprake van een groot spel van krachten op aarde. Duister en licht, leven en dood, allerlei tegenstellingen, spelen hier een grote rol.

 

De herinnering aan wie je echt bent, aan wie je was toen je werd geboren en uit de sfeer van het goddelijke kwam, is versluierd geraakt. In het mens worden ben je hier en daar de weg kwijtgeraakt. In deze tijd is er een roep voelbaar in de harten van mensen. Er is een verlangen, een oprecht verlangen om diep in jezelf te vinden wie je bent. Niet bepaald te worden door invloeden van buitenaf. Geen speelbal te zijn van alles wat je van buitenaf wordt verteld. Maar terug te keren naar de kern van wie je bent. Een ziel, een ster van licht. En ik wil je iets vertellen over dat avontuur dat je bent aangegaan op aarde, op mij.

 

Het is in het samenspel met mij dat je jezelf  terugvindt en jezelf hier kunt ontplooien. Je bent nu en hier een mens. De kunst van het leven op aarde is jouw ziele-energie helemaal door te laten stromen in je mens-zijn. Je ziel helemaal te ontvangen op aarde. Heel vaak is jullie aangeleerd in het verleden dat de ziel iets hogers was dat je alleen kon bereiken door je menselijke aard te vergeten. Heel veel strenge oordelen zijn er geweest in het verleden naar je aardse menselijke natuur.

 

Juist door religieuze en spirituele tradities die spreken over de ziel, zijn mensen vervreemd geraakt van hun diepste aard, hun natuur, hun hartstochten, hun passie, hun seksualiteit, hun begeertes. Hoeveel verboden en oordelen zijn er niet naar die menselijke aard. Er is jou als mens een instrument gegeven om te leven: je lichaam, je spontaniteit, je natuurlijke

emoties. En wat gebeurt er als je van jongs af aan wordt aangeleerd dat je dit instrument, dit radar niet mag vertrouwen? Dat je je beter afstemt op leerstellingen, principes, die je van buitenaf krijgt aangereikt, in je opvoeding, door school of kerk of culturele denkbeelden. De sporen van de traditie reiken ver in vele mensen en ook al zijn ze niet bewust gelovig meer, heerst er nog een oordeel naar hun eigen spontane aard.

 

Veel mensen zijn vervreemd van hun diepste emoties, hun diepste verlangens en gevoelens. Ik zie eenzaamheid in mensen, verlorenheid, en een diep heimwee. En zelfs een niet meer weten waarnaar de heimwee uitgaat. Er is een terugverlangen naar evenwicht, naar rustig jezelf kunnen zijn, spontaan zijn zoals een kind. In ieder van jullie leeft dit verlangen, dit heimwee en tegelijk zijn jullie vervreemd geraakt van het meest geschikte instrument dat je ter beschikking staat: je lichaam, je gevoel, je oorspronkelijke aard. Het is dat deel van jou dat ik wil aanspreken. Dat wijst je de weg terug naar huis. Waarbij huis, of thuis, staat voor samenvallen met wie je bent. Je één voelen. Accepteren wie je bent. Van jezelf houden. En van daaruit liefde en harmonie om je heen verspreiden. Zo simpel is het.

 

Ik nodig je uit de stroom van je ziel te ervaren. Velen van jullie verlangen naar contact met je eigen ziel. Jullie verlangen ernaar vanuit vreugde en hartstocht te leven op aarde. Voor velen van jullie geldt dat je eerst ontwaakt voor de stroom van je ziel in je hoofd. Je bent op zoek naar meer. Naar  betekenis in wat je ziet en ervaart. Je gaat kennis maken met nieuwe denkbeelden. En dan komt er een doorbraak naar het hart, naar je gevoel. Op een dieper niveau ga je kennis maken met het licht van je ziel. Vaak is het zo dat er dan grote veranderingen in je leven plaatsvinden. Je ziel nodigt je uit alles wat vanzelfsprekend is nader te bekijken. Misschien zelfs omver te werpen. Kijk eens of je in je hart een opening kunt ervaren naar die stroom van de ziel die bij jou wil komen en die niet alleen je hoofd wil prikkelen maar ook je hart wil openen. Het is via het lichaam dat je deze stroom kunt ervaren. Laat haar maar verder zakken, je buik in. De buik is de zetel van je emoties, van je gevoel. Jouw ziel kan zich pas echt verankeren op aarde, kan zich pas echt ontplooien en pas echt deelnemen aan het leven op aarde, als zij tot in de buik mag doorstromen. Werkelijk thuiskomen in jezelf betekent toestaan dat de stroom van je ziel helemaal landt in je lichaam, in je buik.

 

Kijk eens of je in je buik een kind ziet zitten. Dat staat symbool voor jouw oorspronkelijke natuur en je emoties; niet beïnvloed door wat je hebt aangeleerd gekregen. Ooit was je dit kind, onbekommerd, vrij. Het draagt een heel oorspronkelijk deel van je ziel in zich mee. Kijk eens of je dit kind kunt zien zitten in je buik. En hoe het eruit ziet. Hoe voelt het zich? Blij en vreugdevol? Of bedrukt en bang? Of misschien juist boos en onbegrepen.

 

Hier in dit heel menselijke deel van jou, in het menselijke kind, ligt de sleutel naar huis. Kijk eens of je het aan kunt kijken. Of je contact kunt maken, je hand naar haar of hem uitsteken. Wat heb jij nodig om te kunnen ontspannen? Waar verlang jij naar, hier en nu op dit moment? Laat je eens zien. Je krijgt van mij de ruimte. Neem dit kind bij de hand. Voel het in je armen. Het wil bij jou zijn, zorg voor hem of haar.

 

Kijk nu eens naar een probleem of een vraagstuk wat je ervaart in je leven, in je dagelijks leven. Er is altijd wel iets waar je mee worstelt, waar je mee strijdt. En vaak ontstaat die strijd omdat je heel veel nadenkt en piekert over wat je te doen staat, hoe je ergens uit moet komen. Of er is een hardnekkig oordeel dat je hanteert ten aanzien van jezelf. Je wilt iets veranderen in jezelf, in je leven, en het lukt bijvoorbeeld niet. Door daar veel over na te denken ontstaat er vaak geen uitweg. Eerder draai je jezelf vast. Het denken biedt geen uitweg. Het denken komt vaak van buiten. Keer je nu eens naar het kind binnenin jou. Hoe ervaart het kind dit probleem? Wat zijn haar of zijn emoties erbij? En wat heeft het het meeste nodig van jou? Neem ruimte en stilte om dit deel van jezelf te ontmoeten.

 

Velen van jullie worden doorheen de dag zo met je aandacht naar buiten getrokken dat er weinig ruimte is om het innerlijk kind te ontmoeten in jezelf. Maar juist daar ligt de sleutel. Ook al is het kind boos of verdrietig of voelt het zich eenzaam....wanneer het contact ervaart met jou, verandert er iets. Door je bewust te zijn van je diepste emoties, gesymboliseerd door dit kind, kun je beter jezelf trouw blijven, jezelf begrijpen.

 

Velen van jullie voelen diep in jezelf ontheemding, een gevoel van thuisloos zijn. En je zoekt buiten je naar een tijdelijke oplossing, een verlichting van je pijn. Niemand wil die pijn ervaren, de pijn van eenzaamheid, je verloren voelen. Je wilt die pijn uit de weg gaan. Daarom keer je je vaak naar buiten, naar prikkels, impulsen, relaties of omgevingen die een leegte in je vullen ook al is dit maar voor even.

 

Wees eerlijk tegen jezelf en zie hoe je dit doet. Heb ook mededogen met dat in jou wat dit steeds opzoekt, steeds zich laat wegtrekken van je kern. Begrijp waarom dat gebeurt. Er is een diepe pijn in de mensenziel. Het is moeilijk die vol onder ogen te zien. Het lijkt als het vallen in een zwart gat, zonder uitzicht op vaste bodem. Het lijkt simpel om je toe te keren naar het kind dat leeft in jouw buik. Het is echter niet simpel. Het vraagt om totale eerlijkheid en het loslaten van de buitenwereld als oplossing van je probleem. Het uiteindelijke thuiskomen in jezelf is iets wat innerlijk gebeurt. Het is een totaal ja zeggen tegen alles wat je bent. Niet alleen dat wat succesvol is, veilig aanvoelt in je leven, maar ook de donkere stukken, de pijn, de eenzaamheid, het niet weten, het niet begrijpen: daar jezelf naar toe te keren. Dit stuk te omarmen vraagt om moed en doortastendheid. Dat is wat de ziel van jou verlangt, wat jouw ziel verlangt. En waarom verlangt jouw ziel dit? Omdat alleen zo, via het aankijken van je eigen diepste pijn en heimwee, de ziel echt jou van binnenuit kan belichten en doorstralen.

 

Veel mensen zijn tegenwoordig gegrepen door spiritualiteit en zoeken naar de zin van het leven. Heel vaak zie je dat dat begint in het hoofd, het lezen van boeken, het uitwisselen van nieuwe ideeën, en dat ook het hart wordt geopend na verloop van tijd. Maar dan komt de buik; de ziel wil nog dieper indalen. En daar kom je de moeilijkste stukken tegen in jezelf. Daar waar je ooit diep gekwetst bent geweest, als kind in je jeugd, en misschien verder daarvoor, in vorige levens. Ver en diep reikt de reis van de ziel. Toch zijn de oplossingen dichtbij. De waarheid, het antwoord op je verlangen naar huis, ligt als het ware voor je voeten. In het contact maken met je aardse mens zijn, je emotie, ook waar die verstopt is, daar ligt de mogelijkheid van een terugkeer. Een terugkeer naar wat ik het paradijs noem. Er is een oud verhaal in de bijbel dat de mens verstoten is geraakt uit de tuin van Eden. Het paradijs, die tuin van Eden, is de natuur, de aarde in ongerepte staat. Vrij en wild en groen. En ook de mens, vrij, onbekommerd zichzelf zijnd.

 

Toen kwam daar op een gegeven moment het oordeel: de duisternis zou je kunnen zeggen. Het verstoten raken uit het onvoorwaardelijke gevoel van liefde, en onbekommerd je eigen natuur kunnen volgen. Waar is die tuin van Eden? Was ze er ooit op aarde? Konden we haar maar vastpakken. Ik zeg jullie, de tuin van Eden ligt als belofte in jullie aller harten. Het is juist nu in deze roerige tijden de bedoeling dat je het paradijs van ooit, van weleer gestalte gaat geven in jouw eigen leven, hier en nu op aarde. En dat begint bij jezelf. Door te durven afdalen in de diepste hoeken van je wezen. Daar je licht te durven laten schijnen, niet terug te deinzen. De middelmatigheid los te laten en radicaler te zijn. Want je ziel en jouw diepste verlangen is radicaal.

 

Wat er gebeurt als je de roep van je ziel alleen hoort in je hoofd en tot op zekere hoogte in je hart is dat je scheef gaat leven. Je weet het ergens wel, je voelt het ergens wel, maar als het aankomt op het werkelijk gestalte geven aan de diepste roep van je hart deins je terug en is er een grote angst, een kloof, om de stap te zetten. Daar bots je op de angsten, op de weerstanden die in het gebied van de buik verborgen liggen. Daarom vraagt spiritualiteit nu om een andere kijk op het mens zijn en het vrede sluiten met je voelende menselijke aard. Niet bang zijn voor diepe emoties, voor diepe hartstochten, voor diepe verlangens, daar echt naar durven kijken. Niet leven vanuit leerstellingen die van buitenaf worden gedicteerd, niet leven vanuit theorieën ook al klinken ze hoog en spiritueel. Maar echt leven vanuit je hart, vanuit je buik, vanuit je mens zijn. Daar de ziel in laten durven doorstralen. Dat is wat er nu gebeurt op aarde. Dat is de uitnodiging aan jullie allen en het geeft enorme vreugde wanneer je de stap zet van buiten naar binnen. Terug naar huis.

 

Ik nodig jullie uit, en hou het simpel, hou het eenvoudig. Het vraagt om moed om deze weg te gaan en tegelijk kan het vreugdevol, stap voor stap weer vertrouwen op wie je bent. De signalen van je lichaam, van je emoties waarnemen. Luisteren naar het innerlijk kind. Durven opstaan voor wie je echt bent. Jezelf niet langer verbergen. Jij bent nodig. Ooit heeft jouw ziel zich voorgenomen hier haar licht te willen belichamen, hier te stralen, hier je sterrenlicht te verspreiden. Dat geeft jou vreugde. En het geeft anderen vreugde. Want een geïnspireerd mens wekt ook inspiratie in anderen. Vat daarom moed. Vertrouw het licht van je ziel. Voel de wijsheid en kracht die jou eigen is. Sluit vrede met je menselijke aard. Durf je kracht helemaal te belichamen, hier op aarde. Ik ben er voor jou. Voel mijn kracht eens. De kracht van de natuur.

 

Zie maar eens in gedachten een boom voor je, met krachtige ontwikkelde wortels die diep de aarde in reiken. Word die boom. Vertrouw op de bodem die je draagt. Voel de kracht in de stam, in de takken. En zie hoe die eindigen in een overvloedig gebladerte dat bloesem draagt, nu in deze lente. Vraag je ziel je een boodschap te geven en die manifesteert zich via je gevoel, via je lichaam. Echt, de taal van de ziel is heel dichtbij. Je vindt haar niet in de geleerdste boeken. Je vindt haar in jezelf. Zie weer het wonder van wie je bent, van het lichaam, dat jou draagt. Je bent mooi. Je bent een kind van de aarde en een kind van de hemel. Een brug tussen beide. Voel weer eerbied en respect voor het grootse wezen wat je bent. Ik vraag je niet om je klein te houden, maar juist om weer te vertrouwen. Om je eigen gids te worden en vanuit dat vertrouwen ook de hand van een ander te pakken. Zijn of haar schoonheid waar te nemen. Verder te kijken dan de buitenkant. Maar het kloppende hart te voelen van de mensen om je heen. Zo verbinden wij ons met elkaar. Via de menselijkheid wordt een nieuwe spiritualiteit geboren. Een spiritualiteit van de aarde.

 

 

© Pamela Kribbe – www.pamela-kribbe.nl