29. nov, 2015

Moeder Aarde

43 jaar geleden startte mijn leven op Moeder Aarde.

Als klein kind keek ik vaak naar de sterren…. Dan stond ik voor mijn raam en keek naar buiten … het was daar donker en koud… maar als ik dan naar boven keek voelde ik me warm worden…  ik voelde me er toe aan getrokken… ik begreep niets van al die boze, verdrietige mensen. Waarom? Voor mijn gevoel liep ik constant met een groot vraag teken boven mijn hoofd. Waarom waren we hier? Wat is de bedoeling van dit alles? Maar antwoord kwam er niet.

En toen moest ik net als alle andere kinderen naar school. Daar had ik heel veel zin in. Want dan kreeg ik de antwoorden op al mijn vragen. Maar die antwoorden kreeg ik niet. En de vragen verdwenen langzaam naar de achtergrond. Ik leerde lezen, schrijven en rekenen. En als ik thuis kwam dook ik op mijn bed met een boek. Ik las alles wat los en vast zat. En wekelijks ging ik naar de bibliotheek om weer 3 nieuwe boeken te halen.

Muziek was ook mijn passie. Ik speelde elke dag op mijn gitaar. Als ik speelde kon ik de koude buitenwereld buiten sluiten en was ik in mijn element. Op school was ik een buitenbeentje. Ik snapte de humor niet en was heel serieus. En ik was het stuutje van de klas dus ook niet populair. Ik had een bril en werd ermee gepest. Ik ging het nog minder begrijpen……

En het leven ontrolde zich en ik ging er in mee… na de basisschool deed ik het VWO omdat ik dat advies had gekregen. Na het VWO ging ik HBO doen .. ja want anders was het toch zonde? Maar dat hield ik niet vol. Daarna nog een jaar secretaresse opleiding gedaan en sinds die tijd gewerkt op kantoor. Maar op een gegeven moment kwam het gevoel dat dit het niet was…

Ik ging steeds meer voelen en ik ging op zoek naar de antwoorden die ik als klein meisje al had gezocht. Ik voelde steeds meer de liefde voor onze blauwe planeet. Ik ben dankbaar voor alles wat ze ons geeft. Voedsel, water, ruimte. Een ongelofelijk mooie natuur met enorm veel verschillende dieren. Een plek waar we ervaringen op kunnen doen. Ervaringen waar we weer sterker van worden en van groeien.

Moeder Aarde stel ik me voor als een blauwe doorzichtige bol. In die bol ligt een meisje opgerold. Alsof ze in een soort baarmoeder zit. Ze is geen baby meer maar een wijs kind. Ze is sterk maar ook kwetsbaar. Ze is verzwakt door hoe wij mensen met haar omgaan. Dikke tranen rollen over haar wangen. De mensen horen haar niet. Ze weet niet meer hoe ze de mensen kan bereiken. Ze is moe van de angst die zwaar op haar bol drukt.

Ze vraagt of we willen luisteren. Of we haar met respect willen behandelen. Of we de handen ineen slaan en goed voor elkaar en onze planeet willen zorgen….

Wie doet met mij mee? ….

Als we allemaal binnen ons eigen huis en omgeving beginnen om respectvol met de natuur om te gaan dan moet er toch op een gegeven moment genoeg mensen zijn dat we gaan kantelen? Dat we Moeder Aarde weer goed verzorgen en het kleine meisje in de blauwe bol weer kunnen horen?